A gdybym była Tobą, kim bym była? Jeśli się zmieniam, to naturalnie i nie mogę przecież wiedzieć, czy lepiej byłoby bez zmian, czy może lepiej nie wiedzieć kiedy odejdę, nikt mną nie będzie. Dopełnienia sklejają się razem, wypełniając ubytki w lustrach prząśniczki, dzieweczki, niteczki, ochrypłe głosy, śpiewne kosy, manna czółenka z wątkiem, wędrujące w osnowie wieżowce na ustach, w dół oczy, podnieście powieki, niebo jest tutaj. Słucham przez szczeliny między wiatrem odkryte, nie boję się zieleni, myślę o tym, że gorąc zmienia wszystko, pot zmywa kurz ze skóry, włosy wilgotne i usta, serce topnieje.
Ten tekst ma w sobie coś bardzo osobistego, taką mieszankę czułości, tęsknoty i codziennej bliskości, która nie potrzebuje wielkich słów. Najbardziej podoba mi się to, że miłość nie jest tu pokazana jako coś idealnego, ale jako umiejętność bycia obok mimo złości, milczenia i trudniejszych chwil. Czasem właśnie te drobne rzeczy — czyjś śmiech, sposób wypowiadania imienia, wspólne patrzenie na zwykły śnieg — zostają w pamięci najmocniej.
OdpowiedzUsuńDziękuję, ten zwykły śnieg mnie teraz mocno ujął.
Usuń