A gdybym była Tobą, kim bym była? Jeśli się zmieniam, to naturalnie i nie mogę przecież wiedzieć, czy lepiej byłoby bez zmian, czy może lepiej nie wiedzieć kiedy odejdę, nikt mną nie będzie. Dopełnienia sklejają się razem, wypełniając ubytki w lustrach prząśniczki, dzieweczki, niteczki, ochrypłe głosy, śpiewne kosy, manna czółenka z wątkiem, wędrujące w osnowie wieżowce na ustach, w dół oczy, podnieście powieki, niebo jest tutaj. Słucham przez szczeliny między wiatrem odkryte, nie boję się zieleni, myślę o tym, że gorąc zmienia wszystko, pot zmywa kurz ze skóry, włosy wilgotne i usta, serce topnieje.
To ma w sobie coś bardzo codziennego, a jednocześnie trochę nieuchwytnego. Najbardziej podoba mi się ten fragment o śmieciach z głowy — niby prosty obrazek, a chyba właśnie takie drobiazgi najlepiej pokazują bliskość między ludźmi. Zastanawiam się tylko, czy ta pewność, że „nic nie dzieje się bez Ciebie”, zawsze daje spokój, czy czasem też odbiera nam trochę miejsca na własne błądzenie i szukanie drogi. Może właśnie w tej niepewności jest najwięcej życia?
OdpowiedzUsuńDziękuję, staram się by ten mały niepokój w życiu, miał właśnie tę nieuchwytną codzienność. By jakieś emocje były. Chociaż "jakieś" to jak żadne. Ale są bez niepokoju. Jest przestrzeń na inne.
OdpowiedzUsuńCzasem te śmieci z głowy trudno wyrzucić, więc fajnie, że jest ktoś kto umie to ogarnąć i wynieść :) Zaczytałam się z przyjemnością :)
OdpowiedzUsuńPozdrawiam serdecznie.
Dziękuję serdecznie za obecność i zaczytanie.
OdpowiedzUsuń