MA32,1971 Fangor
Olej na płótnie 142x142cm (kolekcja prywatna)
A gdybym była Tobą, kim bym była? Jeśli się zmieniam, to naturalnie i nie mogę przecież wiedzieć, czy lepiej byłoby bez zmian, czy może lepiej nie wiedzieć kiedy odejdę, nikt mną nie będzie. Dopełnienia sklejają się razem, wypełniając ubytki w lustrach prząśniczki, dzieweczki, niteczki, ochrypłe głosy, śpiewne kosy, manna czółenka z wątkiem, wędrujące w osnowie wieżowce na ustach, w dół oczy, podnieście powieki, niebo jest tutaj. Słucham przez szczeliny między wiatrem odkryte, nie boję się zieleni, myślę o tym, że gorąc zmienia wszystko, pot zmywa kurz ze skóry, włosy wilgotne i usta, serce topnieje.
Ten tekst ma w sobie coś bardzo ulotnego, jak wspomnienie miejsca, którego już może nie ma, ale zostało gdzieś pod skórą. Lubię takie obrazy i opisy, które nie próbują wszystkiego wyjaśnić, tylko zostawiają trochę przestrzeni dla własnych skojarzeń. Czasami jeden zapach, dźwięk lasu czy widok letniego wieczoru potrafi przenieść człowieka kilkadziesiąt lat wstecz. Zastanawiam się, czy każdy z nas ma takie swoje „lipy” — jakiś drobiazg, który nagle uruchamia całą historię? Bo chyba właśnie takie małe rzeczy najmocniej trzymają nas przy wspomnieniach.
OdpowiedzUsuńJa mam swoje Lipy zdublowane nawet, ach co ja opowiadam, toć one po wielokroć powracają w moich wspomnieniach.
OdpowiedzUsuń