Rozbryzło za oknem światło, pociąg przyspieszył i oczy napełnił pejzażem Twoim i architekturą innych. Znienacka, siedzących tam gdzie ich miejsce, nie wszyscy wiedzieli na co patrzeć. Niektórzy spoglądali po sobie szukając miejsca na spoczynek oczu i maleńki oddech, który pozwoli przetrwać podróż. Zapomniałam wziąć książki, miałam prosić o link do Twojej, w sam raz na czas podróży mogłabym się przenieść w światy najbliższe. Nie martw się, nie tęskni tak bardzo, że ucho dziś prawe zostawione jak na wietrze dzwonki, a teraz, dwa dni później ptaki. Wczorajszy dzień, jakże uważny za Twoim, nie wszystko wiem, ale to na pewno i nie mogę napisać. Poły płaszcza trzymam w rękach, szukam nadziei na każdy schodek, którym idę w górę i wychodzę, na Ciebie patrzę. Krajobraz przegląda się w szybie, więc mam drzewa na tle pociętego nieba, jakby ktoś na drucikach trzymał latawce. Jesienne liście dopełniają koloru, którego zabrakło wczoraj, kupiłam na placu wolności kredki, pokolorowałam dziką różę i żywokost, nie miałam nic pod ręką, kiedy mazałam kolejne kartki, nie deszczem, który nie przestawał, kolorem który określa szaleństwo, bo przecież do takich doszłyśmy wniosków, miałyśmy na to całą noc i potem drugą, znowu bez Ciebie rano pęknięcia w ścianie kamienicy, być może to element escape roomu dla dzieci, bo przecież był w pobliżu i my też jak dzieci, jak nastolatki, którym sen obcy, a dzień następny kawą. Dziękuję, że jesteś.
Czytam i mam wrażenie, że sama jadę tym pociągiem — między światłem, drzewami, pęknięciami w ścianach i tymi wszystkimi myślami, które trudno zatrzymać. Jest w tym tekście coś niezwykle żywego: uważność na drobiazgi, czułość i lekko szalona energia wspólnego przeżywania świata. I chyba właśnie dlatego tak dobrze się to czyta — bo za słowami widać człowieka, miejsca, rozmowy i bliskość. Piękny zapis podróży, która najwyraźniej wydarzyła się nie tylko między jednym miejscem a drugim. Dziękuję, że pozwalasz w niej na chwilę pobyć.
OdpowiedzUsuńNiezwykłe obrazowo zapisałaś swoje odczucia, czytam i podróżuję, dziękuję.
Usuńciekawe, czy pomalowany żywokost traci swe lecznicze właściwości, czy też pomaga na inne niż zazwyczaj schorzenia. czas na badania kliniczne - dziesięć, dwadzieścia lat i będzie jasne w jakim kolorze pomaga najbardziej.
OdpowiedzUsuńNie wiem jak w naturze, ja w szkicowniku maluję, dostałam kredki i szaleję. Dziś przyciągłam do domu jakiś kawałek roślinki, zaraz będę malować,. Żywokost pewnie piękny nieususzony, bo taki fiołkowo niebieski.
Usuń