Przejdź do głównej zawartości

Morze


Istniała nim wypowiedziałam, nie przestaje nawet wtedy, gdy leży samotnie na brzegu biurka, łóżka, zostaje na noc. Blisko Twojej leżała, tylko w innym życiu i nie odległość nas dzieliła, my mnożyliśmy związki rozminięte, przerywane słowa niepamięci i sypiamy razem, nawet kołdry mamy we mgle, a poduszki pełne oddechu tęsknego, który zasypia z nami. Nie znam tej ławki, gdzie kot chłosta wibrysami nogi, tej alejki pełnej młodych drzewek i popisów rolkarzy w ustach zwijających język, na jeszcze jedną sylabę wibrujący koniuszek na podniebieniu, prący powietrze o zęby, grając jak na klawiszach imię tego, który dogoni.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Spacer

  Właśnie tak, nie zdawałam sobie z tego sprawy, ale spacer uratował mnie dzisiaj. Jak potrafi mnie wszystko jeszcze zachwycić. Rano obsiadły mnie "sępy", już nie pozwalam obskubywać siebie, bo odrastanie nie jest procesem na skinienie ręki, także przegoniłam dzięki mojemu człowiekowi, wszystkie chujowe myśli, które już mnie widziały w poduszkach i szczelnie zasłoniętych oknach, usunęłam w tym przypływie trzy swoje zapiski, ale będę pisać, dla siebie, codzienność, posypywać miłością chleb.
4 komentarze
Czytaj więcej

Pociąg

  Nieśpieszny" i podróż to my i zwróć uwagę proszę na współpasażerów, ustąp miejsca, nie, Ty, nie ustępuj, siedź, bo przecież masz mnie obok, opiekujesz się mną, podałeś mi wodę, całe jezioro już napełniłam, nadmiarem soli, każdego wieczoru, dlaczego? Temperatura uczuć może być jednak jak w pociągu, chłodek to dla miłości miodek, czy jakoś tak wryłeś mi w pamięć, mijam twarze, by Twoje spojrzenie odnaleźć, przed chwilą siedziałeś tu obok, przy oknie, uśmiechnęłam się do Ciebie i co kilka chwil myślę sobie, że dobrze podróżować razem. 
4 komentarze
Czytaj więcej

Artipelag

Widoki niczym dziesiątki światełek odbijających się w podłogach łazienek Artipelagu. Na tę stronę kształty, jedwabiem od aksamitu skóry oddzielone, miękkość i Ty w dal wpatrzony, jakby nie było teraz. Zaraz wtorek. Bezszelestnie unoszę kurtynę w Twoich oknach, źrenic dotykam swoimi, bliżej już nie można i znowu jesteś wszędzie tam, gdzie Cię nie ma. Przychodzisz najczęściej w deszcz, przemoknięty tulisz do siebie chusteczkę, wycierasz nos, brodę, ręce o ścianę wycierasz i stoisz, jakbyś uczył się przerzucać ciężar serca, na drugą nogę, drogę. 
4 komentarze
Czytaj więcej