Przejdź do głównej zawartości

Rzeka

 





"Nie wiem kim jesteśmy, ale wcześniej też byłyśmy razem"

- B. Roland - Dzwoneczek i rzeka.





Z notatek pisanych na karteczkach, przyklejanych do książki, mogłabym złożyć zupełnie inną opowieść, zapisując słowa ważne i nieważne w ogóle, kiedy na przestrzeni czasu, próbuję dociec, o czym to, no o czym. Tak też powstał wiersz z wyimków, słów zakreślonych, tak po kolei wyłuskanych i raz bez kolejności. 


Wyimki

Trafiłam celowo, że tu stoję na pagórku i świecę kołatką

Niby czarują się kawałki zmierzone z chaosem

Że szukam z Tobą znów bliźniaczej mowy

Opisem mogłabym zacząć: resztki po sieciach, cieplejsze bramy, o, i siedzę na łóżku zdziwiona, że miałam być zdziwiony. 

Zaczęto szukać nas, pośrodku rozpoczętych sobą.

- Mała, wiesz gdzie jest studnia!

Znam dobrze tę nagość pociemku

Będziemy chronić skrawek portu, który nigdy nie miał miejsca. 



Kilka wyimków na podstawie tomiku wierszy Roland "Abrasz"

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Wiatr

  A gdybym była Tobą, kim bym była? Jeśli się zmieniam,  to naturalnie i nie mogę przecież wiedzieć, czy lepiej byłoby bez zmian, czy może lepiej nie wiedzieć kiedy odejdę, nikt mną nie będzie. Dopełnienia sklejają się razem, wypełniając ubytki w lustrach prząśniczki, dzieweczki, niteczki, ochrypłe głosy, śpiewne kosy, manna czółenka z wątkiem, wędrujące w osnowie wieżowce na ustach, w dół oczy, podnieście powieki, niebo jest tutaj. Słucham przez szczeliny między wiatrem odkryte, nie boję się zieleni, myślę o tym, że gorąc zmienia wszystko, pot zmywa kurz ze skóry, włosy wilgotne i usta, serce topnieje.
2 komentarze
Czytaj więcej

Później

  Nie mam o czym napisać? to wcale dobry początek ale nie szkodzi, wącham opary wczorajszego wieczoru, mielę kawę i zapasy na później układam. Bo przecież będzie jakieś później, jeśli nie jest teraz. Stanie się jeszcze wyczekane, Ty wiesz więcej, jakby odwrotną stroną mojej drogi podążasz i niesiesz nieodgadnione dla mnie. Chciałabym być pewna tego wiatru, który nocą światło rozprasza na ścianie, pętli między drzewami i maluje znaki. Próbuję sobie przypomnieć moment, kiedy zrozumiałam, że nic nie dzieje się bez Ciebie. Głaszczesz moje włosy, twarz w rękach układasz, wynosisz śmieci. Te z głowy częściej niż posegregowane spod zlewu. Dziękuję.
4 komentarze
Czytaj więcej

Rozmowa

Moją słabością jest szaleństwo. Nazywam nim wiele, nawet dwa palce owinięte chusteczką i czyszczące nos, to szaleństwo. No bo jak pchać w te małe dziurki, paluchy bez umiaru, przed każdym przywitaniem z Jaśkiem. Szaleństwem jest słyszeć, jak sfilcowana cisza gęstnieje, a bezgłośne klikanie wewnątrz, daje znak, że nie jestem sama. Na każdym parapecie, ramieniu i fotelu, w każdych drzwiach mijana. Postokroć szarpiąca drzwi obrotowe, by je zamknąć od zewnątrz i pozostać. Próbowałam esencjonalnego współistnienia, słów bez mowy komfortu, Ciebie i siebie próbowałam wywlec na manowce i wracałam przed czysty obraz, i muszę powiedzieć to Panu, kurz jak okruchy szczęścia wiruje w promieniu światła i można się tym zachwycić, można otworzyć usta i mgłę wydychać nadając jej różne kształty. Nie jesteśmy po to, by nie być, a może być jest mniejsze od żyć, jakby było kwarkiem przedziwnym, nieuchwytnym w czasie. 
4 komentarze
Czytaj więcej